Η θεατρική και χορευτική παραγωγή της φετινής χρονιάς εμπλουτίζεται με νέες παραστάσεις που κάνουν πρεμιέρα μέσα στην άνοιξη και καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα δραματουργικών και αισθητικών προσεγγίσεων.
Κλασικά έργα επανέρχονται μέσα από νέες σκηνοθετικές αναγνώσεις, ενώ σύγχρονα κείμενα και χορογραφικές δημιουργίες διεθνούς εμβέλειας αντλούν υλικό από την πολιτική πραγματικότητα, την οικογένεια, τη μνήμη, τον έρωτα και τη συλλογική εμπειρία. Οι παρακάτω παραγωγές κάνουν την πρώτη τους παρουσίαση μέσα στον Μάρτιο και τον Απρίλιο, ενισχύοντας το πολυδιάστατο σκηνικό τοπίο στα θέατρα και τους πολιτιστικούς χώρους της Αθήνας και του Πειραιά.
«Μια αχόρταγη σκιά» στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση – Μικρή Σκηνή
Ο διεθνώς διακεκριμένος Αργεντίνος σκηνοθέτης και συγγραφέας Μαριάνο Πενσότι επιστρέφει στη Στέγη με ένα έργο για τη μνήμη, την πατρότητα και τη μυθοποίηση της απουσίας. Δύο πρόσωπα -ένας ορειβάτης και ένας ηθοποιός που τον υποδύεται- συνυπάρχουν σε μια αφήγηση όπου τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αναπαράστασή της παραμένουν διαρκώς ρευστά. Οι βραβευμένοι ηθοποιοί της νεότερης γενιάς Γιάννης Νιάρρος και Κώστας Νικούλι ερμηνεύουν ορειβάτες, ηθοποιούς και γιους που ζουν κάτω από την «αχόρταγη σκιά» ενός βουνού, μιας καριέρας και ενός πατέρα. Η παράσταση αναπτύσσεται σε δύο εκδοχές, φωτίζοντας τις ρωγμές ανάμεσα στην αλήθεια, τον μύθο και τον χρόνο. (Από 5 Μαρτίου 2026).
«ANÉANTIR (Εκμηδένιση)» στο Θέατρο Ροές
Η ομάδα Elephas Tiliensis παρουσιάζει σε παγκόσμια πρεμιέρα μια σκηνική εκδοχή του τελευταίου μυθιστορήματος του Μισέλ Ουελμπέκ, ολοκληρώνοντας έναν άτυπο κύκλο πάνω στο έργο του συγγραφέα, μετά τη «Σεροτονίνη». Η «Εκμηδένιση» αναδεικνύει τη μόνιμη ανάγκη αναζήτησης νοήματος σε έναν κόσμο που καταρρέει και αποθεώνει το εφήμερο. Δεν μιλά για το τέλος του κόσμου, αλλά για το τέλος της αντίδρασης. Το έργο εξετάζει πώς συνεχίζουμε να ζούμε χωρίς να αντέχουμε, μέσα σε έναν κόσμο που αποδομείται ήσυχα, όπου η αγάπη παραμένει η μοναδική κινητήρια δύναμη. Η δραματουργία εστιάζει σε διαλυμένες οικογενειακές σχέσεις, στην πολιτική και στην αποκτηνωτική αδιαφορία για τον περίγυρο που οι ήρωες τον αποδέχονται με ένα «so fucking what…», αρκεί να υπάρχει σύνδεση στο ίντερνετ για καλό πορνό, λεφτά, εστιατόρια και ακριβά αυτοκίνητα. Παίζουν οι Δημήτρης Αγαρτζίδης, Μαρκέλλα Γιαννάτου, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Ελίνα Παντελεμίδου και Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου. (Από 5 Μαρτίου 2026).
«(Ο μικρός) Έγιολφ» στην Πλύφα
Ο Ντίνος Ψυχογιός καταπιάνεται με το κλασικό αριστούργημα του Χένρικ Ίψεν, προτείνοντας μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της ιστορίας μέσα από το βλέμμα μιας γενιάς που παλεύει να επαναπροσδιορίσει τις αξίες, τα όρια και τις ευθύνες που της κληροδότησαν οι προηγούμενες. Επί σκηνής θα δούμε τους Αλέξανδρο Βαρδαξόγλου, Aulona Lupa, Φαίδρα Αγγελάκη και Πασέ Κολοφωτιάς. (Από 4 Μαρτίου 2026).
«nerό_una puta historia de AMOR» στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του στην Comédie de Genève τον Ιανουάριο του 2026, το νέο έργο της Άννας Λεμονάκη, μια παράσταση θεάτρου και χορού για το τέλος του έρωτα και την πιθανή ανάστασή του, έρχεται σε πανελλήνια πρώτη στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ για τρεις μοναδικές παραστάσεις. Το έργο διασταυρώνει γλώσσες, πολιτισμούς και καλλιτεχνικά τοπία, και ενώνει την προσωπική αφήγηση με τη συλλογική δύναμη του πανηγυριού. Βυθίζοντάς μας σε μια νύχτα δίχως τέλος, το «neró» αναζητά έναν δρόμο ανύψωσης απέναντι στην αποξένωση και την απορρύθμιση του κόσμου. Πρόκειται για μια συμπαραγωγή της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ με την ελβετική ομάδα θεάτρου Bleu en Haut Bleu en Bas. (Στις 13, 14, 15 Μαρτίου 2026).
«Ihsane» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών – Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη
Ο παγκοσμίου φήμης Φλαμανδο-Μαροκινός χορογράφος Σίντι Λαρμπί Σερκαουί επισκέπτεται την Αθήνα για δύο μοναδικές παραστάσεις της νέας του δημιουργίας «Ihsane», που παρουσιάζεται από το Μπαλέτο του Μεγάλου Θεάτρου της Γενεύης και τη νεότερη ομάδα Eastman. Μια τολμηρή, πολυεπίπεδη παραγωγή που σηματοδοτεί τη συνάντηση της σύγχρονης χορογραφίας με την προσωπική μαρτυρία, την πολιτική συνείδηση και την ανθρωπιστική δράση. Το «Ihsane» είναι μια πρόσκληση να βιώσουμε τη δύναμη της τέχνης που υπερβαίνει σύνορα και πολιτισμικές διαφορές, να στοχαστούμε πάνω στην ανθρώπινη εμπειρία, την ταυτότητα και τη μνήμη, και ταυτόχρονα να συμβάλουμε στην υποστήριξη των κοινωνικά ευάλωτων, μέσω της φιλανθρωπικής δράσης.(Στις 17 & 18 Μαρτίου 2026).
«Ο άντρας μου» στον Φάρο του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Η σκηνική εκδοχή της συλλογής διηγημάτων της συγγραφέα, μεταφράστριας και καθηγήτριας αμερικανικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο των Σκοπίων, Ρούμενα Μπουζάροφσκα παρουσιάζεται στο πλαίσιο του «WOW Athens 2026», ανοίγοντας έναν χώρο συλλογικού προβληματισμού γύρω από το φύλο, τις σχέσεις και τη σύγχρονη γυναικεία ταυτότητα. Η Μαρία Μαγκανάρη μαζί με τις Μαρία Σκουλά και Αμαλία Καβάλη, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της πρώτης, ξεδιπλώνουν ένα αιχμηρό και συνάμα χιουμοριστικό σύμπαν γυναικείων αφηγήσεων. Αν και ο τίτλος δημιουργεί την προσδοκία ότι το έργο αφορά τους άντρες, οι ιστορίες εστιάζουν κυρίως στις γυναίκες: συζύγους, ερωμένες, μητέρες, κόρες, φίλες. Περιγράφουν την ανθρώπινη κατάσταση με όρους πατριαρχίας, ενώ χαρτογραφούν με χιούμορ και σκληρότητα τις δυναμικές των σχέσεων εντός του ζευγαριού και της οικογένειας, μέσα σε μια σύγχρονη, πατριαρχική βαλκανική κοινωνία. (Στις 27 Μαρτίου 2026).
«Τα Σπίτια Αλλάζουν Θέση Τη Νύχτα» στο Φρένο
Η Εταιρεία Θεάτρου Τροχιές παρουσιάζει μια παράσταση-έρευνα, σε σκηνοθεσία της Νοεμής Βασιλειάδου, για όσα μπορεί να γεννήσουν και όσα μπορεί να διαλύσουν ένα συλλογικό εγχείρημα. Έξι ερμηνευτές ανασυνθέτουν την ιστορία μιας ομάδας από τη γέννηση έως τη ρήξη της, φωτίζοντας ιδεολογικές διαφορές και προσωπικές συγκρούσεις. Τα γεγονότα θολώνουν από τις υποκειμενικές αφηγήσεις των ερμηνευτών οι οποίοι, σε μια προσπάθεια διάσωσης της μνήμης, αναβιώνουν ποιητικά τις στιγμές του παρελθόντος. Πραγματικές ιστορίες, ερευνητικό υλικό, πολιτική φιλοσοφία και προσωπικές σκέψεις, συνθέτουν ένα ψευδοντοκιμαντέρ που διερευνά το κοινό νήμα που συνδέει τη διάλυση της αγαπημένης μας μπάντας, τη διάσπαση των πιο σπουδαίων πολιτικών κινημάτων, αλλά και την αποτυχία της απογευματινής συνέλευσης της πολυκατοικίας. (Από 18 Μαρτίου 2026).
«Το Κτίσμα» στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
Από τα τελευταία κείμενα που άφησε ο Φραντς Κάφκα πριν τον θάνατό του, το «Κτίσμα» μετατρέπεται για πρώτη φορά σε μουσική περφόρμανς με τoυς Σαβίνα Γιαννάτου και Θύμο Αδένα (aka Θύμιο Ατζακά). Η παράσταση προσεγγίζει το αφήγημα ως εσωτερικό μονόλογο για τον φόβο και την αδυναμία διαφυγής από ένα θορυβώδη νου που κατασκευάζει κόσμους, χωροχρόνους, πεποιθήσεις και αξιακά συστήματα, χωρίς να μπορεί να τα υπερβεί. (20-21 & 27-28 Μαρτίου 2026).
«Νεκροταφείο Αυτοκινήτων» στο Φρένο
Σε ένα πρώην συνεργείο, το Φρένο, φιλοξενείται η παράσταση «Νεκροταφείο Αυτοκινήτων» του πολυδιάστατου Ισπανού θεατρικού συγγραφέα Φερνάντο Αρραμπάλ, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Ζήκα. Ανάμεσα σε σκουριασμένα σασί και στραβωμένα τιμόνια, μια κοινότητα επιζώντων επιχειρεί να αναδομήσει τον κόσμο μετά από ένα ανεξήγητο γεγονός μαζικής καταστροφής. Ο Αρραμπάλ φτιάχνει ένα ποιητικό σύμπαν μέσα από μια αλλόκοτη ιστορία όπου η τρυφερότητα διαδέχεται τη βία, το χιούμορ εκμαιεύεται από τον πόνο και η καλοσύνη είναι σχεδόν κακούργημα. Μέσα σε αυτόν τον παράλογο κόσμο αποκαλύπτεται η επιμονή του ανθρώπου να ελπίζει σε καλύτερες μέρες, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα. (Από 2 Μαρτίου).
«Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα» στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση- Κεντρική Σκηνή
Μετά τη «Νέκυια» το 2023, ο Γιάννης Αγγελάκας καταλαμβάνει και πάλι την Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση με μια νέα παράσταση-εμπειρία που συνιστά τη δική του εκδοχή σε ένα βιβλίο που τον στοιχειώνει από την εφηβεία του, όταν πρωτοανακάλυψε το έργο του Σαιντ-Εξυπερύ. Μια ηλεκτρισμένη ωδή στον πρίγκιπα που κάποτε όλοι αγαπήσαμε, σε σκηνοθετική επιμέλεια του βραβευμένου δημιουργού των «Μαγνητικών πεδίων», Γιώργου Γούση. Με τον ίδιο τον Αγγελάκα πρωταγωνιστή και συναφηγητές τη Νάντια Μπαϊμπά, την Ειρήνη Μπούνταλη και τον Νικόλα Παπούλια, ζωντανή μουσική επί σκηνής από τους Coti K., Νίκο Γιούσεφ, Περικλή Τσουκαλά και Κωνσταντίνο Ζάμπο, η σκηνή γίνεται σύμπαν, φτιαγμένο από λόγια και σκέψεις που αστραποβολούν φως σε μια παράσταση-κατάφαση στη ζωή, την αγάπη και τη φιλία. (Από 12 Μαρτίου).
«Η Πολιορκία του Λένινγκραντ» στο Bios – Main Stage
Δύο ηθοποιοί στην δύση της καριέρας τους, παγιδευμένες ως «εκθέματα» στις προθήκες ενός μουσείου σ’ ένα απροσδιόριστο μέλλον, παίζουν σε λούπα την ιστορία δύο γυναικών που υπερασπίζονται ένα εγκαταλελειμμένο θέατρο. Το έργο λειτουργεί ως σχόλιο πάνω στην επιβίωση της τέχνης σε έναν κόσμο που μοιάζει να την έχει ξεπεράσει. Η Ειρήνη Δράκου και η Οδύσσεια Μπουγά, ακροβατούν πάνω στα σαπισμένα σανίδια του περίεργου αυτού θεάτρου, θέτοντας ερωτήματα για την ικανότητα του ανθρώπου να ονειρεύεται σήμερα, διερωτώμενες ταυτόχρονα αν μπορούν να διασώσουν ένα κοινό όραμα για το θέατρο, τον εαυτό τους και τον κόσμο σήμερα. (Από 23 Μαρτίου 2026).
«Άννα Μπολένα» στην Εθνική Λυρική Σκηνή
Πενήντα χρόνια μετά τη θρυλική «Άννα Μπολένα» της ΕΛΣ, σε σκηνικά και κοστούμια του σπουδαίου Νίκου Γεωργιάδη και σκηνοθεσία του Ντίνου Γιαννόπουλου, το αριστούργημα του Ντονιτσέττι επιστρέφει στη σκηνή σε μια νέα παραγωγή σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση, όπου τα καινούρια σκηνικά του Λέσλι Τράβερς συνομιλούν με τα ιστορικά κοστούμια του Νίκου Γεωργιάδη. Στον εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο του τίτλου θα ντεμπουτάρει η ανερχόμενη Ελληνίδα σοπράνο Μαρία Κοσοβίτσα, η οποία εντυπωσίασε ως Λιου στην «Τουραντότ» της ΕΛΣ στο Ηρώδειο το καλοκαίρι του 2025. (Στις 26, 29 Μαρ 2026 και 02, 05, 15, 19 Απρ 2026).
«Ο Κήπος των Επίγειων Απολαύσεων» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά- Σκηνή Ωμέγα
Η ομάδα Synthesis 748 Dance Co. αντλεί έμπνευση από τον πίνακα του Ιερώνυμου Μπος και δημιουργεί ένα χορογραφικό τοπίο γύρω από την επιθυμία και τη σωματικότητα. Οι ερμηνευτές Μάγδα Αργυρίδου, Σεμίνα Ρίζου και Σπύρος Κουβαράς κινούνται ανάμεσα σε εικόνες ιερού και βέβηλου, συνθέτοντας έναν «κήπο» όπου η απόλαυση προσεγγίζεται ως θεμελιώδες στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Η παράσταση μας προσκαλεί «σ’ ένα βιβλικό φτερούγισμα της φαντασίας, θέτοντας ένα καίριο ερώτημα για έναν πολιτισμό που αναζητά ξανά νόημα: πού βρίσκονται η καθαρή χαρά και η ευδαιμονία, όταν όλα γύρω μας τελούν υπό κατάρρευση;». (Από 16 Απριλίου 2026).
«ΑΜΛΕΤ (machine)» στο Θέατρο Πορεία
Η Σοφία Αντωνίου συναντά τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και τον Χάινερ Μύλλερ σε μια δυναμική διαπραγμάτευση παρελθόντος και παρόντος, με μια νέα ομάδα δημιουργών και καλλιτεχνών που επιχειρούν να επαναπροσδιορίσουν τη θέση του ανθρώπου μέσα σε έναν μηχανικό, επαναλαμβανόμενο κόσμο. Πρόκειται για μία πρωτότυπη δραματουργική σύνθεση που ενώνει το κλασικό έργο του Σαίξπηρ με το εμβληματικό κείμενο «Μηχανή Άμλετ» του Μύλλερ. Μια ομάδα ηθοποιών (Μιχάλης Αφολαγιάν, Δημήτρης Καπουράνης, Γιάννης Κόραβος, Λωξάνδρα Λούκας, Aurora Marion, Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος και Γιώργης Παρταλίδης) επανεξετάζει αδιάκοπα την ιστορία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να υπάρξει σε έναν κόσμο που καταρρέει. (Από 19 Απριλίου 2026).
«Τέλος το Θέατρο» στο Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες
Στη νέα της θεατρική παραγωγή η εταιρεία θεάτρου «Θέρος» εμπνέεται από το αμετάφραστο στα ελληνικά και άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο «L’arte della commedia» (Η Τέχνη της Κωμωδίας). Ωστόσο, όπως παραδέχονται οι συντελεστές της, η σχέση της παράστασης με το πρωτότυπο είναι ελάχιστη. Το «Τέλος το Θέατρο» δεν είναι μια παράσταση για το πόσο πολιτικό μπορεί και οφείλει να είναι το θέατρο. Αλλά για το πόσο θεατρική δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι η πολιτική. Η σκηνοθέτις, ηθοποιός και δραματουργός Ηλέκτρα Ελληνικιώτη δημιουργεί μια πολυφωνική σύνθεση, που περιηγείται στον κόσμο του θεάτρου αναζητώντας αυτό το ένα, το πιο ακραίο ψέμα που η πραγματικότητα δεν θα είχε ποτέ το κουράγιο να αντιγράψει. Χωρίς σχέδιο και συγκεκριμένη φόρμα, χρησιμοποιεί κάθε θεατρικό μέσο για να δοκιμάσει τις αντοχές ανάμεσα στον δημόσιο λόγο και την καλλιτεχνική πράξη. Παίζουν οι Μάνος Βαβαδάκης, Νοεμή Βασιλειάδου, Μαρία Γεωργιάδου, Βίκυ Κυριακουλάκου και Μαρία Μαμούρη. (Από 19 Απριλίου 2026).
«Τζένη Τζένη – Ένα ηλιόλουστο Ρέκβιεμ» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Με αφετηρία την ταινία «Τζένη Τζένη» της Φίνος Φίλμς, ο Νίκος Καραθάνος στρέφει το βλέμμα του στην μυθική πλέον αφήγηση των ελληνικών ταινιών, την αφήγηση μιας Ελλάδας φωτός, καλοκαιριού, ελαφρότητας και ομορφιάς που στην σύγχρονη εποχή φαντάζει όλο και πιο μακρινή. Με νοσταλγία για την χαμένη αυτή αφέλεια των καλοκαιρινών βραδιών, και με ένα θίασο «σκιών», φαντασμάτων των ηρώων της κλασικής ταινίας, στήνει ένα καλοκαιρινό, ηλιόλουστο ρέκβιεμ, έναν θρήνο για το τέλος αυτής της εποχής και συνάμα μια γιορτή για την αθανασία που της χάρισε η ασημένια οθόνη. Μέσα σε αυτό το γιορτινό και πένθιμο κλίμα, οι ηθοποιοί του θιάσου (Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Άγγελος Παπαδημητρίου, Χρήστος Λούλης , Χάρις Αλεξίου, Κώστας Μπερικόπουλος, Ζέτα Μακρυπούλια, Ιωάννα Μαυρέα, Γιάννης Κότσιφας, Αλέξανδρος Σκουρλέτης, Ιωάννα Μπιτούνη) αναζητούν αυτές τις θεϊκές μορφές που συνόδεψαν τα κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών τους χρόνων, σε μια Ελλάδα που καταδύεται καθημερινά στο πέλαγος των αναμνήσεων της, αναζητώντας τον εαυτό της, ξανά και ξανά. (Από 23 Απριλίου 2026).
πηγή ΑΠΕ ΜΠΕ
Κεντρική φωτογραφία από την παράσταση «Τζένη Τζένη». Πηγή φωτογραφίας: Δημοτικό θέατρο Πειραιά.
