Άραγε, πόσο ξεχασμένη αρετή είναι η ευγένεια και πόσο αδικημένη αξία η αλληλοβοήθεια;
Πόσο δύσκολη είναι η γενναία επιλογή που αψηφά το φόβο και τις πεποιθήσεις των άλλων;
Η συγγραφέας και εκπαιδευτικός, Αγγελική Μάνου, έρχεται στις εκδόσεις Υδροπλάνο, με ένα ιδιαίτερο και προσεγμένο στην λεπτομέρεια παραμύθι, να μας θυμίσει όλα όσα στο πέρασμα του χρόνου ξεχάσαμε ή μας ξέχασαν! Μια ιστορία γραμμένη με ευθύνη και αγάπη για το παιδί. «Η Νεράιδα Ευγενία και το Tζίνι Βοηθεία!», σε εικονογράφηση Λιάνας Δενεζάκη, σας υπόσχονται ένα μαγικό αναγνωστικό ταξίδι!
Φίλοι μου αγαπητοί, η ιστορία μου αυτή έχει τόσα να σας πει:
για την αγάπη στην καρδιά,
της καλοσύνης τη ματιά
που όλα τα κακά σκορπά.
Την ευγένεια μες στην ψυχή,
την θέληση τη δυνατή
και τα καλά που προκαλεί.
Τους φίλους μας να έχουμε,
μα πάντα να προσέχουμε.
Γιατί μαθαίνουμε πολλά
αν έχουμε τα μάτια μας
συνέχεια ανοιχτά!
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Η Αγγελική Μάνου γεννήθηκε στην Άρτα αλλά ζει κι εργάζεται στην Αθήνα. Είναι Νηπιαγωγός, Διδάκτωρ & Διπλωματούχος Πανεπιστημίου Αιγαίου, μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και υπηρετεί στη Δημόσια Εκπαίδευση. Έργα της: «Διαπολιτισμική Συμβουλευτική στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση», εκδόσεις Παπαηλιού. Παραμύθια: «Η Νεράιδα Ευγενία και το Τζίνι Βοηθεία!», «Ο παππούς και η γιαγιά θέλουνε μια αγκαλιά», εκδόσεις Υδροπλάνο, «Τα ανάποδα Χριστούγεννα του Λεωνίδα», Εκδόσεις The Book Project. Διηγήματα: «Απόδραση των Χριστουγέννων», μέρος του συλλογικού έργου «Επιβάτες των Χριστουγέννων», «Μια φορά κι έναν καιρό ήρθε Πάσχα με κορωνοϊό», μέρος του συλλογικού e-book, «Μέρες γιορτής σε καραντίνα», εκδόσεις Υδροπλάνο. «Το βιβλίο στο ταγάρι», μέρος του συλλογικού έργου «Συντροφιά μ΄ ένα βιβλίο», Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική. Ποιήματα: «Κορδέλα ΕΙΡΗΝΗΣ», μέρος του συλλογικού έργου «Ποιητικό Λεύκωμα: Γιορτή της Ποίησης 2022», Εκδόσεις Κέφαλος.
Πιστεύει πως «η ζωή, όχι μόνο των παιδιών αλλά και η δικιά μας, είναι γεμάτη ιστορίες και εικόνες σαν αυτές των παραμυθιών, που ζωντανεύουν, κι άλλοτε είναι πιο ξέθωρες ενώ άλλοτε ζωηρεύουν, ανάλογα με τα βιώματα και τα συναισθήματά μας».
