«Εγώ είμαι ο μπέμπης που θέλετε να με γνωρίσετε. Υπογραφή, μπέμπης». Σημειώσεις, γραμμένες με στυλό, πίσω από μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, όπου ένα μωράκι ξαπλωμένο στο κρεβάτι κοιτάει όλο νάζι το φακό. Η στιγμή αποτυπώθηκε στην κάμερα, εκτυπώθηκε ως φωτογραφία και στη συνέχεια οι γονείς έγραψαν το σχετικό μήνυμα για να έχουν να θυμούνται τον ερχομό του παιδιού τους στη ζωή.
Η φωτογραφία αυτή, μαζί με αμέτρητες ακόμη αναμνήσεις, βρέθηκε ως σκουπίδι στις εκβολές του Γαλλικού Ποταμού από τους εθελοντές της Περιβαλλοντικής Ομάδας «Εχεδώρου Φύσις», στη Θεσσαλονίκη. Πετάχτηκε από περιπλανώμενους, στους οποίους δόθηκαν με το φτυάρι όλα τα παλιά αντικείμενα από τους απόγονους ανθρώπων που έφυγαν από τη ζωή ή από τους νέους ιδιοκτήτες κάποιου σπιτιού.
Φωτογραφίες από γλέντια με νεανικές παρέες και από εκδρομές στη θάλασσα, από τη στρατιωτική θητεία και από σκοπιές, γράμματα από τα παιδιά που πήγαν κατασκήνωση και ενημέρωναν τους γονείς τους εάν περνάνε καλά και εάν τρώνε, ημερολόγια όπου καταγράφονται όλες οι κρυφές σκέψεις και τα συναισθήματα, είναι μεταξύ των αναμνήσεων που εντόπισαν ως σκουπίδια και έπιασαν στα χέρια τους οι εθελοντές της «Εχεδώρου Φύσις», στη διάρκεια διαφόρων δράσεων για τον καθαρισμό της περιοχής τους.
Πέρα με τις αμέτρητες φωτογραφικές στιγμές έχουν βρεθεί και άλλα «αξιοπερίεργα» σκουπίδια, όπως ένα νυφικό που φορέθηκε από νεαρή κοπέλα σε στιγμές χαράς ή τα βαφτιστικά ρουχαλάκια ενός μωρού, αλλά και σεμεδάκια γιαγιάδων που τα έπλεξαν με μεγάλη υπομονή και επιμέλεια. Πρόκειται για αντικείμενα που ξεκίνησαν το «ταξίδι» τους από κάθε γωνιά της Θεσσαλονίκης, έπειτα από τον «ξεριζωμό» κάποιου νοικοκυριού, φτάνοντας στο Γαλλικό Ποταμό και σε παράδρομους Εθνικών Οδών.
«Μένει το μάτι μας σε αυτά τα αντικείμενα. Στεκόμαστε και κοιτάμε τις αφιερώσεις πίσω από τις φωτογραφίες, διαβάζουμε τα γράμματα και τα ημερολόγια, βλέπουμε ανθρώπους χαρούμενους σε κάποιες στιγμές που ήταν ξεχωριστές. Από τη μία μας πιάνει μια στεναχώρια, από την άλλη σκεφτόμαστε πόσο αναλώσιμοι είμαστε. Και πως οι άνθρωποι θα πρέπει να ρυθμίσουμε διαφορετικά τις ζωές μας χωρίς το άγχος που μας καταβάλλει, γιατί στην ουσία δεν θα αφήσουμε τίποτα φεύγοντας από αυτή τη ζωή», δήλωσε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων το μέλος της Περιβαλλοντικής Οργάνωσης Γιώργος Κωνσταντινίδης.
«Δεν είναι σαν να κοιτάμε από μια κλειδαρότρυπα τη ζωή του άλλου. Βλέπουμε τις στιγμές μιας άλλης εποχής όταν τραβήχτηκε η φωτογραφία ή γράφτηκαν οι σημειώσεις. Ο άνθρωπος αφιέρωνε την ψυχή του μέσα από τα γραφόμενα και αυτό είναι πολύ όμορφο σαν συναίσθημα», σημειώνει ο κ. Κωνσταντινίδης.
Μάλιστα, η Περιβαλλοντική Οργάνωση έχει σκεφτεί ορισμένες από τις πεταμένες αναμνήσεις που εντοπίστηκαν σε δράσεις καθαρισμού να τις ξεδιαλέξει και να τις κρατήσει η ίδια ως ενθύμιο και κάποια στιγμή στο μέλλον να διοργανώσει μία έκθεση με σκουπίδια που είναι γεμάτα από ψυχή και συναίσθημα μιας άλλης, παλαιότερης εποχής.
«Η ζωή συνεχίζεται, δεν μπορεί να μείνει κάτι στάσιμο. Ωστόσο, εάν ο απόγονος δεν θέλει να ξεδιαλέξει και να κρατήσει πέντε φωτογραφίες και γράμματα ή δεν τα χρειάζεται θα μπορούσε να τα βάλει φωτιά ή να τα μαζέψει σε μια σακούλα, σε ένα κουτάκι και να πεταχτούν πιο τακτοποιημένα. Γιατί, στην ουσία το θέαμα είναι ψυχολογικό, να μην πετιούνται χύμα και σκορπισμένα», συμπληρώνει, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.
Η Περιβαλλοντική Οργάνωση «Εχεδώρου Φύσις» δημιουργήθηκε από εθελοντές ηλικίας από 18-70 ετών, λίγο πριν από την πανδημία. Από ευαισθητοποιημένους πολίτες του δήμου Δέλτα που δεν άντεχαν να βλέπουν στο βιότοπο πεταμένα λάστιχα, μπάζα και ογκώδη. Με περιπολίες, όπως λέει ο κ. Κωνσταντινίδης, «καταφέραμε να διώξουμε το πρόβλημα από την περιοχή μας, αλλά οι ασυνείδητοι πηγαίνουν κάπου αλλού. Κάνουμε τις δράσεις από αγάπη για τη φύση και σεβασμό στο περιβάλλον και είναι στο χέρι της Πολιτείας, με απλές κινήσεις, να λύσει το θέμα με την παράνομη και ανεξέλεγκτη εναπόθεση μπαζών».
Α. Καρυπίδου
*Τις συνημμένες φωτογραφίες παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιώργος Κωνσταντινίδης, μέλος της Περιβαλλοντικής Οργάνωσης «Εχεδώρου Φύσις»
