Στις 6 Μαΐου, σύμφωνα με το εορτολόγιο, είναι του Οσίου Σεραφείμ ασκήσαντος εν τω όρει Δομβούς, Προφήτου Ιώβ
Γιορτάζουν όσοι φέρουν τα ονόματα: Σεραφείμ, Σεραφειμία, Σεραφείμα, Σεραφίνα, Σεραφειμή, Σεραφειμούλα, Σεραφειμίτσα *
Ιώβ, Ιωβία, Ιώβη *
Όσιος Σεραφείμ που ασκήτευσε στο όρος Δομπού Λεβαδείας
Ο Όσιος Σεραφείμ (το κοσμικό του όνομα ήταν Σωτήρης), σύμφωνα με το saint.gr, γεννήθηκε στο χωριό Ζέλι της Βοιωτίας, από ευσεβείς και ενάρετους γονείς, οι οποίοι τον γαλούχησαν με τα νάματα του Ευαγγελίου γι’ αυτό και από μικρός ο όσιος, είχε μια κλίση στη μελέτη των Αγίων Γραφών και την ασκητική ζωή. Σε νεαρή ηλικία και παρά την πρόσκαιρη άρνηση των γονέων του, μετέβη στο Μονύδριο του Προφήτη Ηλία, στο όρος Κάρκαρα, όπου έκτισε ναό στο όνομα του Σωτήρος Χριστού και ασκήτευε εκεί.
Γρήγορα η φήμη του έγινε γνωστή και άρχισε να έχει συχνές επισκέψεις από τους γονείς του, φίλους του αλλά και ευσεβείς πιστούς, οι οποίοι κατέφευγαν στον όσιο για να τους συμβουλεύσει και να τους βοηθήσει. Για το λόγο αυτό εγκατέλειψε το αγαπημένο του σπήλαιο και πήγε στο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων.
Γρήγορα έφυγε και από αυτή τη Μονή και πήγε στο Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, στο Σαγμάτιο όρος, μεταξύ Βοιωτίας και Εύβοιας. Εκεί γρήγορα έλαμψε ως πνευματικός αστέρας πρώτου μεγέθους και ο ηγούμενος τον έκαρε μοναχό δίδοντάς του το όνομα Σεραφείμ. Αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος.
Λίγο αργότερα και για να αποφύγει τη ματαιοδοξία λόγω της φήμης των αρετών του, ζήτησε την άδεια του ηγούμενου και εγκατέλειψε τη Μονή της μετανοίας του και έφθασε στα δυτικά του Ελικώνα, στην τοποθεσία Δομπού, όπου έκτισε ναό του Σωτήρος, μερικά κελιά και κάλεσε κοντά του μερικούς μοναχούς. Εκεί ασκήτευσε επί δέκα έτη, διδάσκοντας τους άλλους μοναχούς τα σωτήρια διδάγματα της μοναχικής ζωής.
Εκοιμήθη οσιακά σε ηλικία 75 ετών, στις 6 Μαΐου του 1602 μ.Χ. ήμερα της Μεσοπεντηκοστής στις 6 το απόγευμα, αφού προείδε την κοίμηση του και κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων.
Προφήτης Ιώβ
Ο Ιώβ είναι ένα από τα ιστορικά πρόσωπα των Ισραηλιτών και πρωταγωνιστής στο ομώνυμο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης. Αν και δίκαιος, σύμφωνα με το sansimera.gr, υπέστη τα πάνδεινα από τον Θεό, ως δοκιμασία πίστης, αλλά δεν λύγισε. Η Χριστιανική Εκκλησία, που είδε στο πρόσωπο του Ιώβ τον τύπο του πάσχοντος Ιησού Χριστού, τον τιμά ως Άγιο και εορτάζει τη μνήμη του στις 6 Μαΐου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Ιώβ.
Ο Ιώβ, που δεν ήταν Ισραηλίτης, αλλά Σημίτης, έζησε πριν από τους μεγάλους πατριάρχες των Εβραίων, προτού καν γεννηθεί ο Μωυσής. Ήταν πολύ πλούσιος και πολύ ευτυχισμένος, γιατί, εκτός από τα άλλα υλικά αγαθά, είχε και την αγάπη και την προστασία του Θεού, για τη μεγάλη ευσέβεια και καλοσύνη του.
Όμως, τα πράγματα άλλαξαν απότομα για τον Ιώβ, όταν ο Θεός με την παρέμβαση του διαβόλου, θέλησε να τον δοκιμάζει για την πίστη του. Εντελώς ξαφνικά χάθηκαν τα κοπάδια του, καταστράφηκαν τα κτήματά του και από πλούσιος βρέθηκε να στερείται κι αυτό το ψωμί.
Και η δυστυχία του δεν είχε τέλος. Το ένα μετά το άλλο, πέθαναν όλα τα παιδιά του και ο ίδιος προσβλήθηκε από μία φοβερή αρρώστια, όμοια με λέπρα. Όλο το σώμα του γέμισε έλκη και αναγκάστηκε να φύγει έξω από την πόλη. Ζούσε εγκαταλελειμμένος σ’ έναν κοπρώνα, απαίσιος στην εμφάνιση και στερημένος από τα πάντα. Για να μετριάσει τους πόνους και την οδυνηρή φαγούρα των ελκών του έξυνε συνεχώς το σώμα του μ’ ένα σκληρό όστρακο.
Την απελπιστική αυτή κατάσταση υπομένει, χωρίς διαμαρτυρία, χρόνια. Δεν λυγίζει, παρά μόνο για να αναθεματίσει και να καταραστεί τον εαυτό του και την ημέρα που γεννήθηκε. Τότε τον επισκέπτονται τρεις φίλοι του. Στη συζήτηση που ανοίγουν μαζί του, τη δυστυχία και την αθλιότητά του θέλουν να την αποδώσουν σε παλιά του αμαρτήματα, που ο Θεός τιμωρεί με τον τρόπο αυτό. Ο Ιώβ διαμαρτύρεται. Τους τονίζει ότι είναι εντελώς αθώος και ότι έχει πίστη στο Θεό, που η σοφία και οι θελήσεις του δεν είναι γνωστές στους ανθρώπους.
