Καλεσμένος στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, «Ενώπιος Ενωπίω» βρέθηκε ο Γιώργος Παπαδάκης και μίλησε για την απόφασή του να σταματήσει από την εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα» ύστερα από 34 χρόνια.
«Είναι γεγονός ότι και τα πρόσωπα του πολύ κοντινού μου περιβάλλοντος, δηλαδή η γυναίκα μου, με ρώτησαν “είσαι σίγουρος;” Ναι, είμαι σίγουρος. Είναι πάρα πολλά τα χρόνια και νομίζω ότι δεν έχω τη ζωντάνια που είχα όλα τα προηγούμενα χρόνια, το πάθος και τον ενθουσιασμό», είπε αρχικά.
Στην ερώτηση για το πως άντεξε 34 χρόνια ξύπνημα στις 4 το πρωί, απάντησε: «Όχι, στις 4 η ώρα γίνεται η δεύτερη σύσκεψη. Ξυπνάω στις 01:45 χωρίς ξυπνητήρι. Είχα κάνει «προπόνηση» στο ραδιόφωνο, στο Δεύτερο Πρόγραμμα της κρατικής ραδιοφωνίας, όπου έκανα το «Κάθε μέρα παντού» μετά τον Δημήτρη Σαπρανίδη. Μια θρυλική εκπομπή που το σήμα της, μάλιστα, το είχε γράψει ο Γιώργος Χατζηνάσιος. Μας το είχε «κεράσει». Μου άρεσε να ξεκινάω τη μέρα μου από το πρωί, είχα συνηθίσει εκτός δουλειάς δημοσιογραφικής να ξυπνάω πολύ νωρίς με άλλες δουλειές που έκανα στο παρελθόν και δεν με ενοχλούσε καθόλου. Είμαι πρωινός τύπος. Λειτουργώ πολύ καλύτερα το πρωί».
Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Μου έχει τύχει να ξυπνήσω καλοκαίρι, γιατί δεν ήμουν και τόσο καλά στα μυαλά μου, να σηκωθώ, να προετοιμαστώ και μόλις έφτασα μέχρι τη μηχανή για να ξεκινήσω να έρθω στο στούντιο, είπα… “που πας ρε Καραμήτρο”; Αφού είναι καλοκαίρι και έχουμε διακοπές. Και ξαναγύρισα πάλι πίσω».
Τι είπε για τους συνεργάτες του
«Δεν μπορούσα να ξεπεράσω ποτέ την πολυλογία και το είχα εντοπίσει και εγώ. Αν και μοίραζα τους ρόλους. Το μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης ήταν δική μου αλλά ήταν και εκείνων. Είχαν την εντύπωση ότι αν μιλήσουν, θα με ενοχλήσει. Στις συσκέψεις μοίραζα μέχρι και ρόλους! Αλλά τι έγινε; Κάτι που με αδίκησε ήταν ότι η πλειοψηφία που συνεργαστήκαμε δεν είχαν κάνει ποτέ τηλεόραση και δεν είχαν δημοσιογραφήσει ποτέ. Ήταν η πρώτη τους επαφή με τη δημοσιογραφία και την τηλεόραση. Προκαλώ πολλά από τα παιδιά ότι αν δεν είναι έτσι, να βγουν να το πουν. Πολλές φορές ήμουν υπερβολικός και αδίκησα παιδιά που ήταν δίπλα μου».
