Η Ζέτα Μακρυπούλια μίλησε στο περιοδικό Vogue για τις φοβίες και τις ανασφάλειές της αλλά και για τις περιόδους που ήρθε αντιμέτωπη με κρίσεις πανικού.
Δίπλα στην ιδιότητα της ηθοποιού υπήρχε πάντα κι εκείνη της τηλεοπτικής σταρ. Σας δημιούργησε δυσκολίες; Νιώσατε ποτέ ότι στο θέατρο σας έβλεπαν ως «την παρουσιάστρια»;
Σίγουρα το έχω βιώσει. Δεν είναι εύκολος χώρος το θέατρο, ούτε πιστεύω ότι σε όλες τις περιστάσεις που έχω παίξει ήμουν καλή. Άργησα να τολμήσω πράγματα θεατρικά και αυτό οφείλεται σε τέτοιου είδους φοβίες και ανασφάλειες. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα πάντα ότι έπρεπε να αποδείξω το κάτι παραπάνω ως ηθοποιός, επειδή έκανα παράλληλα πράγματα στην τηλεόραση.
Οφείλω πολλά στον Γρηγόρη Βαλτινό. Υπήρξε ο άνθρωπος που με γενναιοδωρία με έκανε να αισθανθώ ασφάλεια και να ξεκλειδώσω κομμάτια του εαυτού μου στο σανίδι που ακόμα κι εγώ δεν γνώριζα, όταν πριν από χρόνια παίξαμε μαζί στην παράσταση “Ήρθε κι έδεσε”
Από πού πηγάζουν συνήθως αυτές οι ανασφάλειές σας
Πηγή όλων των ανασφαλειών μου, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, είναι μια βαθιά φοβία που τρέφω για την έκθεση. Ανέκαθεν με τρόμαζε η έκθεση του εαυτού μου. Και αυτό γιατί υπήρξα ένα ντροπαλό παιδί, πολύ μαζεμένο.
Στη διαδρομή σας ήρθατε αντιμέτωπη και με την κακή πτυχή της δημοσιότητας. Με τον κιτρινισμό των μίντια που ενυπάρχει στο star system. Πώς το αντιμετωπίσατε;
Πράγματι. Πολλές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας έχουν ειπωθεί για μένα, πολλές φτιαχτές ιστορίες έχουν γεννηθεί γύρω από το πρόσωπό μου. Ένιωσα πολλές φορές να παίζουν με τα νεύρα μου οι άνθρωποι των μίντια, να με στήνουν στον τοίχο, σαν να περιμένουν να θυμώσω, να με δουν στενοχωρημένη. Το αντιμετώπισα με σιωπή.
Κλείστηκα για καιρό στο σπίτι, άρχισα να παθαίνω κρίσεις πανικού, σε σημείο που ήθελα να σταματήσω όλες μου τις εργασίες. Δε σας κρύβω ότι υπήρξαν περίοδοι που ένιωσα φόβο από το κυνηγητό των παπαράτσι. Έφτσα μέχρι και στο αστυνομικό τμήμα όταν κατάλαβα ότι κάποιοι με παρακολουθούσαν χωρίς να γνωρίζω ποιοι ήταν και γιατί.
Για ένα διάστημα, μάλιστα, υπήρχε ένας επίμονος τύπος που δεν ήξερα αν αυτός που με παρακολουθεί ήταν θαυμαστής ή δημοσιογράφος. Θυμάμαι ανθρώπους να ξενυχτούν έξω από το σπίτι μου, βλέποντας ποιός μπαίνει και ποιός βγαίνει. Ήταν μια εμπειρία τρομακτική, ιδίως τις περιόδους που ζούσα μόνη μου.
