Σχολιάζει ότι έτσι αντιλαμβάνεται τον ρόλο του «όταν εμφανίζεται να μιλά για μικρά προβλήματα και αρρυθμίες που διογκώνει η ανεύθυνη αντιπολίτευση, όταν εγκαλεί τους αχάριστους γιατρούς γιατί δεν εκτιμούν το μισθό των 4.000 ευρώ (!) που παίρνουν στο ΕΣΥ, όταν θριαμβολογεί για τα επί πληρωμή απογευματινά χειρουργεία ως τη λύση που κανείς δεν τόλμησε μέχρι σήμερα να εφαρμόσει και όταν εξαγγέλλει αλλαγές στο σύστημα εφημεριών των νοσοκομείων χωρίς να αναγνωρίζει ως βασικότερη αιτία των πολύωρων αναμονών την έλλειψη προσωπικού».

Η Νέα Αριστερά σημειώνει πως «την ίδια ώρα η Eurostat καταγράφει σχεδόν διπλασιασμό των ακάλυπτων αναγκών υγείας του πληθυσμού την τελευταία 5ετία, με το κόστος των υπηρεσιών υγείας στην Ελλάδα να είναι η βασική αιτία αυτών των ακάλυπτων αναγκών». Προσθέτει: «ταυτόχρονα το τελευταίο (μεγάλο) διάστημα καταγράφονται επαναλαμβανόμενα κρούσματα διάλυσης του ΕΣΥ, ελλείψεις προσωπικού σε βασικές ειδικότητες, το 40% των χειρουργικών αιθουσών να είναι κλειστές, εμμονή της κυβέρνησης στα απογευματινά χειρουργεία που όχι μόνο προτεραιοποιούν τα περιστατικά με βάση το ‘πορτοφόλι’ του ασθενή, αλλά δεν ‘περπατούν’, εκτίναξη των τιμών σε πολλά φάρμακα που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά, εικόνα ασυδοσίας των μεγάλων ιδιωτικών ομίλων στον τομέα της υγείας απέναντι στους ασθενείς, που συνοψίζεται σε πρόσθετες επιβαρύνσεις στους ασθενείς, απουσία ελέγχου και ατιμωρησία (πρόσφατο πόρισμα Συνηγόρου του Πολίτη), με όλο και περισσότερες περιπτώσεις ογκολογικών ασθενών που αναγκάζονται να επωμισθούν επιπλέον δαπάνες σε ακτινοθεραπείες, διαγνωστικές εξετάσεις και νοσηλείες. Και φυσικά υγειονομικό προσωπικό που είναι εξουθενωμένο και υπο-αμειβόμενο, υγειονομικό προσωπικό που όταν ακούει τον Υπουργό Υγείας … αυτής της άλλης χώρας να μιλά για μισθούς χιλιάδων ευρώ στο ΕΣΥ αντιλαμβάνεται ότι πρωταγωνιστεί σε τραγωδία, με ‘κορυφαίο του χορού’ τον ίδιο τον ‘Αδωνι Γεωργιάδη».

Η Νέα Αριστερά τονίζει ότι σήμερα το μείζον πρόβλημα στο ΕΣΥ είναι το ανθρώπινο δυναμικό, που έχει μειωθεί κατά 9.000 μόνιμους υγειονομικούς από το 2019 μέχρι σήμερα και υπογραμμίζει ότι απαιτείται «ένα αναπτυξιακό ‘σοκ’ στο δημόσιο σύστημα υγείας, μια επένδυση ασφάλειας και αξιοπρέπειας στους ανθρώπους της πρώτης γραμμής, ξεκινώντας από την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης στα επίπεδα του ευρωπαϊκού Μ.Ο., ώστε να προχωρήσουμε σε γενναία μισθολογική παρέμβαση, με διπλασιασμό των αποδοχών των γιατρών, ένταξη των υγειονομικών στα βαρέα και ανθυγιεινά, προσλήψεις για να καλυφθούν τα 20.000 κενά που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στο σύστημα».