Όταν ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δήλωνε πως «αν είναι δεύτερος στις εσωκομματικές εκλογές, θα παραιτηθεί και δεν θα διεκδικήσει την αρχηγία σε δεύτερο γύρο», ουσιαστικά οριοθετούσε την πολιτική στάση ενός ντόμπρου πολιτικού που άγεται και φέρεται σύμφωνα με τις αρχές και αξίες του Καραμανλισμού. Δηλαδή μία τέτοια στάση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, σήμαινε πως ο δεύτερος αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των καιρών σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε κομματικό μετά την γνωστή ταλαιπωρία του Νεοδημοκρατικού εκλογικού σώματος και συμπεριφέρεται ως ένας πολιτικός ενωτικός.
Η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη με την επιμονή του να ζει το όνειρο της εξουσίας, τον κάνει ευάλωτο πολιτικά από τη στιγμή που το πάθος του για την καρέκλα κυριαρχεί και γίνεται το χαρακτηριστικό του γνώρισμα.
Αν τελικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σύρει τους Νεοδημοκράτες πάλι στις κάλπες, πέρα του βάρους του ακραίου νεοφιλελεύθερου που τον συνοδεύει, θα έχει και τη στάμπα αυτού που έβαλε την προσωπική του φιλοδοξία πιο ψηλά από τη δημοκρατική βούληση των ψηφοφόρων της ΝΔ. Και αν δεν έλαβε το μήνυμα του πρώτου γύρου, θα τιμωρηθεί όπως τιμωρήθηκαν οι κ.κ. Τζιτζικώστας και Γεωργιάδης.
