Δυστυχώς, η Γερμανία έλαβε μία αντιευρωπαϊκή απόφαση σε ένα ξεκάθαρα ευρωπαϊκό ζήτημα. Η απόφαση της κυβέρνησης Σολτς για προσωρινή έξοδο από τη Σένγκεν δεν εξυπηρετεί τον κοινό σκοπό της Ε.Ε. και ρίχνει το βάρος της ευθύνης στις χώρες πρώτης υποδοχής, όπως είναι, μεταξύ άλλων, η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, η Μάλτα. Όμως, το μεταναστευτικό αποτελεί ευρωπαϊκή πρόκληση και χρειάζεται κοινή ευρωπαϊκή αντιμετώπιση.
Το Βερολίνο εξάγει προς την Ε.Ε. την εσωτερική γερμανική πολιτική κρίση που καλείται να διαχειριστεί. Η μεγάλη άνοδος του ακροδεξιού κόμματος AfD στις πρόσφατες εκλογές στα ανατολικά κρατίδια της Θουριγγίας και Σαξονίας, με την ταυτόχρονη εκλογική καθίζηση των κυβερνητικών κομμάτων, οδήγησαν την κατά κύριο λόγο σοσιαλιστική κυβέρνηση σε αυτή την αλλοπρόσαλλη απόφαση. Η Γερμανία οφείλει να αντιληφθεί τη δύσκολη πραγματικότητα που η ίδια δημιούργησε για τον εαυτό της. Με τα υψηλά επιδόματα που προσφέρει, μοιραία έχει καταστεί πόλος έλξης μεταναστών. Εκτός αυτού, αν ένας μετανάστης συλληφθεί για παράνομη είσοδο στη χώρα, τα περισσότερα γερμανικά δικαστήρια του επιτρέπουν την παραμονή, με την αιτιολογία ότι, αν επιστρέψει στη χώρα εισόδου, εκεί θα λαμβάνει χαμηλότερα επιδόματα. Έτσι, η γερμανική Δικαιοσύνη τους επιτρέπει να μείνουν εκεί και να απολαμβάνουν ένα ευρύτερο δίχτυ κοινωνικής προστασίας.
Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει εφαρμόσει μια δίκαιη αλλά αυστηρή μεταναστευτική πολιτική. Οι ροές έχουν μειωθεί κατά 85% και για την ώρα δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Ταυτόχρονα, οι εταίροι μας οφείλουν να θυμούνται ότι η Ελλάδα έχει ήδη σηκώσει μεγάλο βάρος για λογαριασμό ολόκληρης της ηπείρου. Λύση δεν αποτελούν οι μονομερείς αποφάσεις ούτε η προσωρινή κατάργηση της Σένγκεν, γεγονός που αντιβαίνει στην αρχή της ελεύθερης διακίνησης προσώπων εντός της Ε.Ε. Την ενδεδειγμένη λύση προσφέρει η πλήρης εφαρμογή του νέου ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, καθώς και η αποτελεσματικότερη προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ένωσης. Παράλληλα, είναι αναγκαίο να στηρίξουμε την ανάπτυξη και τον εκδημοκρατισμό των χωρών προέλευσης, ειδικά στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Όσο η Ευρώπη αδυνατεί να εφαρμόσει κοινή πολιτική σε αυτά τα θέματα, τόσο το πρόβλημα θα παραμένει και θα οξύνεται.
Η αντιευρωπαϊκή απόφαση του Βερολίνου προκαλεί την αντίδραση και άλλων χωρών. Εν όψει της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου, χώρες όπως η Ελλάδα, η Μάλτα, η Ιταλία και η Πολωνία παρουσιάζουν παρόμοιες θέσεις. Θα ζητήσουν από τη Γερμανία να επιδείξει αλληλεγγύη, μια αρχή θεμελιώδη για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η απόφαση του Βερολίνου για το κλείσιμο των συνόρων συνιστά πολιτικό στρουθοκαμηλισμό. Είναι μη αποδεκτό να πέφτει δυσανάλογο βάρος στις χώρες πρώτης υποδοχής, επειδή πολύ απλά έχουν συγκεκριμένη γεωγραφική θέση. Τέτοιες πολιτικές δεν συμβάλλουν στη σφυρηλάτηση της ευρωπαϊκής συνοχής.
