Τέσσερα πλάσματα αυτής της φωτογραφίας
έφυγαν για τη γειτονιά του παραδείσου.
Η μάνα μου από αριστερά,η θεία Σούλα δίπλα στη μαμά μου ,η Ελενίτσα δίπλα στη μαμά της
πρόσφατα. Η Ελένη μου μπροστά μου.
Ελενίτσα του Σωκράτη έτσι σε αποκαλούσαμε.
Ελενίτσα έφυγες τόσο νέα.
Ήσουν φίλη της καρδιάς μου.
Σ’ ευχαριστώ που σε είχα στη ζωή μου.
Μου θυμίζει η συμπεριφορά σου τα λόγια του ποιητή…Οι φίλοι είναι άγγελοι
που μας σηκώνουν ψηλά στον
ουρανό
όταν τα δικά μας φτερά
ξεχνούν πως πετάνε.
Ελενίτσα γλυκό μου πλασματακι
λαχταρησα τη συντροφιά σου.
Έφυγες στο μακρινό ταξίδι.
Λαχταρησα τις στιγμές μας,τα λόγια μας
τα σταρατα,τα αληθινά,τα,βγαλμένα μέσα
από τις καρδιές μας.
Η ζωή σου όλη ένα όμορφο παραμύθι.
Το κενό σου δυσαναπλήρωτο πολύ.
Θα ζεις στη σκέψη μας.
Δικαιούσαι εκεί που πήγες μια θεση
ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.
ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ.