Υπηρέτησε στην Χωροφυλακή και όταν αποστρατεύτηκε άνοιξε ένα μικρό καφενείο.Το 1920 παντρεύτηκε με την σύζυγό του Βασιλική. Κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου συνελήφθη από τους Βουλγάρους και εστάλη ως όμηρος στην Βουλγαρία από όπου κατόπιν περιπετειών το 1920 επέστρεψε στα Σέρρας.

Ανέλαβε την εκμετάλλευση του λειτουργούντος τότε καφενείου Κρόνιο και το 1925 αγόρασε από την υπηρεσία Ανταλλαξίμων με δόσεις την έκταση που ευρίσκετο το καφενείο Κρόνιο όπου εν συνεχεία με δύο άλλους συνεταίρους ανήγειρε την κινηματογραφική αίθουσα Το Κρόνιο η οποία υπάρχει και σήμερα.

Εν συνεχεία δημιούργησε τον θερινό κινηματογράφο Έσπερος.

Με την κήρυξη της Βουλγαρικής κατοχής το 1941 εγκατέλειψε τα Σέρρας και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα από όπου επανήλθε μετά την απελευθέρωση των Σερρών και ανέλαβε την συνολική διαχείριση των επιχειρήσεων. Αναγκάστηκε λόγω σοβαρών προβλημάτων της υγείας του να μετακομίσει στην Αθήνα ύστερα από λίγο.

Το 1957 συνέταξε την διαθήκη του με την οποία παραχωρούσε το σύνολο των περιουσιακών του στοιχείων (κινητών και
ακινήτων) στην γυναίκα του και την υψηλή κυριότητα αυτών στο Γηροκομείο Σερρών.

Μετά το θάνατο της γυναίκας του το 1967 όλη η περιουσία του περιήλθε στο Γηροκομείο Σερρών το οποίο προς τιμήν του αργότερα μετονομάστηκε σε ¨Κωστοπούλειο Στέγη

“Ο Περιστέρης Κωστόπουλος, ένας δραστήριος επιχειρηματίας, πρόσφυγας από την Προύσα της Μικράς Ασίας, με την υπ’αριθμ. 20428/22-2-1957 δημόσια διαθήκη του καταλείπει στο Γηροκομείο Σερρών, όλη την ακίνητη περιουσία του στις Σέρρες, η οποία αποτελείται από τον Κινηματογράφο και το Καφενείο “ΚΡΟΝΙΟ”, τα οποία είναι κτισμένα επί οικοπέδου 1170 τ.μ. στο κέντρο της πόλης των Σερρών, με σκοπό την εξυπηρέτηση του σκοπού του Γηροκομείου.” αναφέρει το kostopoulios.gr

Η προτομή του βρίσκεται στο Α’ Νεκροταφείο Σερρών