Κάθε μέρα , μετράμε τον αριθμό των ατόμων που φτάνουν στην Ελλάδα και τους λέμε πρόσφυγες ή μετανάστες στην καλύτερη περίπτωση ενώ πολλοί τους αποκαλούν με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.
Πολλοί είναι αυτοί που έφτασαν και στο νομό Σερρών.
Πίσω όμως από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι, οικογενειάρχες, έφηβοι, νεαροί, μικρά παιδιά, άντρες και γυναίκες, αγόρια και κορίτσια.
Στα πρόσωπα λοιπόν θέλαμε να δώσουμε το λόγο και να ακούσουμε τη φωνή τους, τις σκέψεις τους και τους προβληματισμούς τους, να τους δούμε σαν ανθρώπους και όχι σαν αριθμούς.
Βρήκαμε τον Ζάκερ στο Σιδηρόκαστρο και μας εξηγεί πώς έφτασε από το Αφγανιστάν μέχρι τις Σέρρες και πώς ήταν το ταξίδι τους. Στοιβάζονται σε βάρκες και κάνουν ένα ταξίδι χωρίς να ξέρουν αν θα ζουν, με αποσκευές ένα όνειρο για μια καλύτερη ζωή , όπως ο Χαντί
Τα ποσά βέβαια που πληρώνουν είναι εξωφρενικά. Η ταρίφα είναι διαφορετική αν πρέπει να ταξιδέψεις από Αφγανιστάν για Ιραν και άλλη αν το ταξίδι είναι από Τουρκία προς Ελλάδα.
Έχουν αποδεχθεί ότι πρέπει να πληρώσουν περισσότερα μέχρι 20.000 δολλάρια για ένα καλύτερο αύριο….
Εξηγούν ότι οι άνθρωποι στο Σιδηρόκαστρο είναι καλοί και ευγενικοί μαζί τους, τους φέρονται καλά και στο ξενοδοχείο είναι όλοι καλοί.
Η χαρά είναι ζωγραφισμένη στα παιδικά προσωπάκια. Τα μικρά παιδιά στο Σιδηρόκαστρο απολαμβάνουν το παιχνίδι και κυρίως το σχολείο όπου μαθαίνουν τα ελληνικά γι αυτό και μας μιλούν στα ελληνικά για τους έλληνες φίλους τους
Έχουν όνειρα να σπουδάσουν… ο Μουμπίν θέλει να γίνει μεταφραστής ενώ ο Αλί ο πατέρας με τη μικρή Μυρσάνα στην αγκαλιά ονειρεύεται να τη δει να σπουδάζει. Όλοι έχουν κάτι όμορφο να σκέφτονται για το μέλλον τους,
Τα παιδιά είναι το μέλλον και οι οικογένειες που μένουν στο Σιδηρόκαστρο προσπαθούν να βλέπουν τη ζωή αισιόδοξα
Ρεπορτάζ: Αναστασία Κεχαγίδου
