Μετά τον αποκλεισμό της Ελλάδας από τη Σύνοδο στο Βερολίνο για τη Λιβύη, η χώρα μας δεν θα συμμετάσχει ούτε στην τηλεδιάσκεψη για το προσφυγικό που θα πραγματοποιηθεί από τους ηγέτες Γερμανίας-Γαλλίας και Τουρκίας.
Είναι αδιανόητο, αντί η Ελλάδα να συναποφασίζει για την υπέρβαση μιας κρίσης που την αφορά άμεσα, να περιμένει να της ανακοινώσουν άλλοι τις αποφάσεις που θα πάρουν ερήμην της. Εάν δε, η απουσία της Ελλάδας έχει επιβληθεί – για μια ακόμα φορά- από τον Τούρκο Πρόεδρο στην Γερμανίδα Καγκελάριο και μάλιστα λίγες μόνο μέρες μετά την επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Βερολίνο, πρόκειται για σοβαρή αποτυχία της διπλωματίας μας.
Η κυβέρνηση οφείλει να καταλάβει επιτέλους πως διεθνοποίηση δεν σημαίνει απλά ενημέρωση, αλλά διεκδίκηση και πρωτοβουλίες. Και ο μόνος τρόπος που μπορεί η Ελλάδα να προασπίσει τα δικαιώματά της τόσο απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, όσο και στον ευρωπαϊκό κυνισμό, είναι να βρίσκεται στο τραπέζι των συνομιλιών.
Κυρίως, είναι λάθος του Πρωθυπουργού να διαβεβαιώνει την Ε.Ε. ότι η Ελλάδα μπορεί και θέλει να παίξει τον ρόλο “ασπίδας”/ προκεχωρημένου φυλακίου για την Ευρώπη.
Ως ευρωπαϊκός πυλώνας σταθερότητας στην περιοχή, η Ελλάδα πρέπει να απαιτεί από την ΕΕ:
– μετεγκαταστάσεις προσφύγων από την Ελλάδα στην υπόλοιπη Ε.Ε. και επανεγκαταστάσεις προσφύγων από την Τουρκία στην Ε.Ε.
– κεντρικό ρόλο της Ελλάδας στις συνομιλίες για τις ευρωτουρκικές σχέσεις και το προσφυγικό, όπως το 2015-2016
– απειλή κυρώσεων προς την Τουρκία αν δεν επανέλθει στη Δήλωση Ε.Ε.-Τουρκίας
