Μετά την πρωτοφανή για τον 21ο αιώνα και κατ΄εμέ αλλά και για την Ιερά Σύνοδο απόφαση του Αμβρόσιου για αφορισμό του Πρωθυπουργού και 2 υπουργών σας παραθέτω τα εξής ως τροφή για σκέψη και αυτόνομα συμπεράσματα.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ
Στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ανάθεμα και αφορισμός ταυτίζονται και αποτελούν βαρύτατη εκκλησιαστική ποινή. Το αποτέλεσμα αυτής της ποινής είναι η αποκοπή από την εκκλησιαστική κοινωνία, η καταδίκη που παραδίδει το αποβληθέν μέλος στον Σατανά ώστε να μπορέσει δια παιδαγωγικής τιμωρίας να σωθεί.
Δηλαδή ο σκοπός του αφορισμού είναι η μετάνοια του αφορισμένου, και όχι η τιμωρία..
ΠΟΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΦΟΡΊΣΤΗΚΑΝ
1 Ο Νίκος Καζαντζάκης υπήρξε από τους μεγαλύτερους Έλληνες πεζογράφους-ποιητές-φιλόσοφους και λογοτέχνες, αλλά επικρατεί λανθασμένα η άποψη ότι αφορίστηκε από την εκκλησία της Ελλάδος.Δεν αφορίστηκε ποτέ καθώς δεν υπογράφτηκε ο αφορισμός από τον οικουμενικό πατριάρχη.
2 Ο Ρήγας Φεραίος που επίσης λανθασμένα επικρατεί η άποψη ότι αφορίστηκε δεν πρόλαβε να αφοριστεί από τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε καθώς τον κρέμασαν οι Τούρκοι
3 Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης,ο Μιχαήλ Σούτσος και Ανδρέας Λασκαράτος είναι οι πρώτοι Έλληνες που αφορίστηκαν καθώς έθιγαν συμφέροντα με τις πράξεις και τις ιδέες τους της Εκκλησίας. Επίσης η Εκκλησία αφόρισε τους κλέφτες του Μοριά το 1805 και την επανάσταση του 1821.
4 Ο Ανδρέας Λασκάρατος υπήρξε σπουδαίος σατιρικός ποιητής και πεζογράφος από την Κεφαλλονιά Το 1856 δημοσιεύει τα “Μυστήρια της Κεφαλλονιάς” όπου ειρωνεύεται και καυτηριάζει την υποκρισία του ‘κλήρου’ γράφοντας τα εξής λόγια στην αρχή των Μυστηρίων
5 O Εμμανουήλ Ροΐδης με το έργο του η “Πάπισσα Ιωάννα” που εκδίδεται στην Αθήνα το 1866 αφορίζεται για το έργο αυτό με σύμφωνη γνώμη της Ιεράς Συνόδου.
6 Στις 23 Μαρτίου 1821, ο εκ Δημητσάνης Αγγελόπουλος, Πατριάρχης των Ρωμιών (πιο γνωστός ως Γρηγόριος ο Ε’) συνέταξε τον φοβερό αφορισμό της Επανάστασης και των επαναστατών.
Αξίζει να σημειωθεί, πως οι θεοκράτες υπέγραψαν τον αφορισμό πάνω στην «Αγία Τράπεζα» προσδίδοντας έτσι με αυτή την συμβολική κίνηση όλη την «ιερότητα» που απαιτούνταν και αποδεικνύοντας την σημασία που του έδιναν 7 Ελευθέριος Βενιζέλος
-Πριν κερδίσει για τα καλά την υστεροφημία του σπουδαίου πολιτικού άνδρα, ο Βενιζέλος υπήρξε για μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων (κυρίως Αθηναίων!) ένας “προδότης και πουλημένος τράγος”. Λοιπόν, το 1916 ήταν ταραγμένη χρονιά. Η Ελλάδα των δύο κυβερνήσεων, ο βασιλιάς, ο Μεταξάς κι ο Βενιζέλος, σχημάτιζαν ένα γαϊτανάκι χωρίς σωστό και λάθος (παρότι μάλλον ο “Λευτέρης” είχε τη μερίδα του λέοντος στο δίκαιο). Όπως και να ‘χει, σίγουρο είναι μονάχα ένα: Η εκκλησία δεν είχε κανένα λόγο να πάρει θέση σ’ αυτό. Πόσο μάλλον να αφορίσει το Βενιζέλο καλώντας κόσμο να ρίξει πέτρες στο ομοίωμά του και εκφωνώντας κατάρες για: “…τα εξανθήματα του Ιώβ, το κήτος του Ιωνά, τη λέπρα του Ιεχωβά, το τρέμουλο των ψυχοραγούντων” και άλλα τέτοια γραφικούτσικα.
Προσωπικά θεωρώ άδικη και εξωφρενική αυτή την απόφαση και όχι ικανοποιητική την αντίδραση της Ι.Σ.
Στον τομέα αυτό ο Πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του πέτυχαν το απόλυτα (και χριστιανικό ) στόχο την προστασία όλων των πολιτών
