Εκρήξεις σουπερνόβα κοντά στη Γη, που προκλήθηκαν από τον θάνατο μεγάλων άστρων, θα μπορούσαν να ευθύνονται για τουλάχιστον δύο γεγονότα μαζικής εξαφάνισης στην ιστορία της Γης. Αυτό διαπιστώνει μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Monthly Notices» της Royal Astronomical Society.
Τα δύο γεγονότα εξαφάνισης συνέβησαν στο τέλος της Δεβόνιας περιόδου και στην Ορδοβίκια περίοδο, δηλαδή πριν από 372 και 445 εκατομμύρια χρόνια, αντίστοιχα. Πρόκειται για δύο από τις πέντε γνωστές μαζικές εξαφανίσεις στην ιστορία της Γης. Το πρώτο γεγονός εξαφάνισε περίπου το 70% όλων των ειδών και οδήγησε σε τεράστιες αλλαγές στα είδη των ψαριών που υπήρχαν στις θάλασσες και τις λίμνες. Κατά την Ορδοβίκια περίοδο, αντίστοιχα, σκοτώθηκε το 60% των θαλάσσιων ασπόνδυλων σε μια εποχή που η ζωή περιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό στη θάλασσα. Προηγούμενες έρευνες δεν έχουν εντοπίσει σαφή αιτία για κανένα από τα δύο γεγονότα, αν και πιστεύεται ότι συνδέονται με την εξάντληση του στρώματος όζοντος της Γης, που θα μπορούσε να προκληθεί από ένα σουπερνόβα.
Σύμφωνα με τους ερευνητές της νέας μελέτης, ο ρυθμός εμφάνισης σουπερνόβα κοντά στη Γη συνάδει με τους χρόνους και των δύο μαζικών εξαφανίσεων. Επισημαίνουν ότι οι τεράστιες αυτές εκρήξεις μπορεί προηγουμένως να απογύμνωσαν την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας από το όζον, να προκάλεσαν όξινη βροχή και να εξέθεσαν τη ζωή στην επιβλαβή υπεριώδη ακτινοβολία του Ήλιου.
Οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι περίπου ένα ή δύο σουπερνόβα συμβαίνουν κάθε αιώνα σε γαλαξίες όπως ο δικός μας, αλλά συμπληρώνουν ότι υπάρχουν μόνο δύο κοντινά αστέρια που θα μπορούσαν να γίνουν σουπερνόβα μέσα στα επόμενα εκατομμύρια χρόνια, ο Αντάρης και το Μπετελγκέζ. Ωστόσο, και τα δύο βρίσκονται σε απόσταση μεγαλύτερη των 500 ετών φωτός από εμάς και οι προσομοιώσεις σε υπολογιστές έχουν προηγουμένως υποδείξει ότι ένα σουπερνόβα σε αυτή την απόσταση από τη Γη πιθανότατα δεν θα επηρεάσει τον πλανήτη μας.
πηγή ΑΠΕ ΜΠΕ
Σ.Σ. Επισυνάπτεται φωτογραφία από μια αστρική έκρηξη, το σουπερνόβα 1987a (κέντρο) μέσα σε έναν γειτονικό προς εμάς γαλαξία που ονομάζεται Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου. Credit: NASA, ESA, R. Kirshner (Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics and Gordon and Betty Moore Foundation), and M. Mutchler and R. Avila (STScI).
