Η Ιατρική δεν είναι μια απλή επαγγελματική επιλογή. Είναι ένας τρόπος να βλέπεις τον άνθρωπο- και τελικά να βλέπεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι μια διαδρομή που δεν υπόσχεται βεβαιότητες, αλλά σε αλλάζει βαθιά: σε δοκιμάζει, σε λυγίζει και σε ξαναχτίζει από την αρχή.
«Να γίνεις γιατρός, παιδί μου… αλλά μόνο αν μπορείς να αγαπήσεις τον άνθρωπο περισσότερο από τον εαυτό σου». Αυτή είναι η ουσία που διατρέχει το βιβλίο του γιατρού Ηλία Τσούγκου, «Μπαμπά, να γίνω γιατρός;»
Το βιβλίο γεννήθηκε από μια ερώτηση που μοιάζει απλή, αλλά κουβαλά αγωνίες, φόβους, προσδοκίες. Δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά που ρωτούν, αλλά και σε γονείς που φοβούνται και σε γιατρούς που θυμούνται. Γιατί, όπως σημειώνει ο συγγραφέας, δεν πρόκειται για μια τυπική απορία, αλλά για μια ερώτηση που σηκώνει βάρος ζωής.
Ο Ηλίας Τσούγκος, καρδιολόγος MD PhD, επίκουρος καθηγητής EUC, δεν επιχειρεί να εξιδανικεύσει την Ιατρική, ούτε να κρύψει την κούραση, τις απογοητεύσεις και τα σκληρά διλήμματα που τη συνοδεύουν. Αντίθετα, επιλέγει την ειλικρίνεια. Το «Μπαμπά, να γίνω γιατρός;» είναι μια προσωπική αφήγηση, ένας διάλογος ανάμεσα σε έναν πατέρα και ένα παιδί, που στην πραγματικότητα είναι ένας διάλογος ανάμεσα σε έναν γιατρό και τη συνείδησή του. Ένα βιβλίο για τις αξίες πίσω από το επάγγελμα: την ευθύνη, την αντοχή, τη σιωπή μπροστά στον πόνο, αλλά και τη βαθιά ανθρώπινη χαρά της προσφοράς.
Η ιατρική δεν είναι μόνο επιστήμη – Είναι στάση ζωής
Τι σημαίνει, όμως, να γίνεσαι γιατρός; «Σημαίνει νύχτες σιωπής στους διαδρόμους των νοσοκομείων, στις 3:45 τα ξημερώματα, με τον ήχο του μόνιτορ να χτυπά σαν δεύτερη καρδιά μέσα στο κεφάλι σου. Σημαίνει τον κόμπο στο στομάχι όταν λες “δεν αντέχω άλλο”, αλλά συνεχίζεις. Σημαίνει εκείνη τη μοναδική στιγμή που σώζεις έναν άνθρωπο και καταλαβαίνεις ότι όλα άξιζαν», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο συγγραφέας.
Το «μικρόβιο» της Ιατρικής, όπως περιγράφει, ξεκινά συχνά πολύ νωρίς. Ίσως από μια παιδική ανάμνηση, μια γιαγιά που αρρώστησε, ένα πρόσωπο που φοβήθηκες μη χάσεις, ένα βλέμμα που σε έκανε να νιώσεις ανήμπορος και φύτεψε μέσα σου τον σπόρο της ανάγκης να βοηθάς. Ακολουθούν η αγωνία της εισαγωγής στην Ιατρική Σχολή, τα χρόνια των σπουδών, η πρώτη «συνάντηση με τον θάνατο» στο ανατομείο. Και έπειτα, εκείνη η στιγμή που χαράζεται για πάντα: όταν αφήνεις τα βιβλία και περνάς για πρώτη φορά την πόρτα της κλινικής. Ο φόβος είναι το πρώτο συναίσθημα. Ένας άνθρωπος σε κοιτά στα μάτια και περιμένει κάτι από εσένα.
«Υπάρχει όμως και η πιο σκληρή εμπειρία: ο πρώτος ασθενής που δεν μπόρεσες να σώσεις. Τότε συνειδητοποιείς μια πικρή αλήθεια: ο θάνατος δεν συνηθίζεται ποτέ. Απλώς μαθαίνεις να τον κουβαλάς. Κι όμως, έρχεται και η πιο δυνατή στιγμή όλων: η πρώτη φορά που σώζεις έναν άνθρωπο. Μια στιγμή που δεν ανταλλάσσεται με καμία αμοιβή, κανένα χειροκρότημα, κανέναν τίτλο. Μια στιγμή που σε δένει για πάντα με την Ιατρική».
Ο ασθενής που σου αλλάζει τη ζωή
Στη διαδρομή αυτή υπάρχουν ασθενείς που δεν ξεχνιούνται, σημειώνει ο κ. Τσούγκος. «Δεν ήταν απλώς “περιστατικά”, αλλά ιστορίες και μαθήματα ζωής. Ένας ηλικιωμένος που χαμογέλασε πριν μπει στο χειρουργείο. Μια γυναίκα που ρώτησε αν θα ξαναδεί τα παιδιά της. Ένα παιδί που σου έσφιξε το χέρι για να μη φοβηθεί. Η σχέση γιατρού και ασθενούς είναι ιερή, γιατί βασίζεται στην εμπιστοσύνη».
Ο γιατρός τονίζει ότι η Ιατρική, τελικά, σου παίρνει πολλά. Σου αφήνει όμως. κάτι που λίγοι γνωρίζουν: τη βεβαιότητα ότι η αληθινή αξία της ζωής βρίσκεται στο να τη δίνεις. Γι’ αυτό και η απάντηση στο ερώτημα «να γίνω γιατρός;» δεν μπορεί να είναι ούτε απλό «ναι» ούτε «όχι». «Γιατί η Ιατρική δεν διαλέγεται με τη λογική. Είναι μια διαδρομή που διαλέγεται με την ψυχή. Να γίνεις γιατρός, παιδί μου – αλλά μόνο αν μπορείς να αγαπήσεις τον άνθρωπο περισσότερο από τον εαυτό σου».
Τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου θα διαθέτουν στο Φιλανθρωπικό Σωματείο «Δωδεκανησιακή Μέλισσα». Ιδρύθηκε το 1931 από την αείμνηστη Αντιγόνη Ζουρούδη, από τη Χάλκη, στην οποία το 1947 απονεμήθηκε ο τίτλος της «Μάννας της Δωδεκανήσου».
Στόχος του Σωματείου ήταν αρχικά η υποστήριξη και βοήθεια των κατατρεγμένων Δωδεκανησίων της εποχής. Στη συνέχεια το Σωματείο επικεντρώθηκε στην εκπαίδευση, δηλαδή στους αγώνες που πρέπει να γίνουν για την καλλιέργεια, τη μόρφωση και τη στήριξη των παιδιών της Δωδεκανήσου και τελικά πήρε τη μορφή παροχής υποτροφιών σε οικονομικά αδύναμους φοιτητές των νησιών.
Έφη Φουσέκη
ΠΗΓΉ ΑΠΕ-ΜΠΕ
