Είναι η ζωντανή απόδειξη πως η αποτυχία πρέπει να αντιμετωπίζεται απλώς ως ένα σκαλοπάτι που σε φέρνει πιο κοντά στην επιτυχία. Άλλωστε, ο δρόμος του 35χρονου Αναστάση Ανδρονίδη από τον Νέο Σκοπό Σερρών μέχρι το Σαν Φρανσίσκο και την εταιρεία Tools for Humanity (World) του Σαμ Άλτμαν της OpenAI, όπου εργάζεται τα τελευταία χρόνια ως ένας από τους leader software engineers, δεν ήταν πάντα στρωμένος με ροδοπέταλα.
Ο Αναστάσης όμως ποτέ δεν πτοήθηκε, καθώς είχε συντροφιά τα μεγάλα του όνειρα και την επιθυμία του να κατακτήσει τον κόσμο με τον δικό του τρόπο, όπως διηγήθηκε γλαφυρά κατά την 90ή συνάντηση του Open Coffee στη Θεσσαλονίκη.
Η Tools for Humanity στην οποία εργάζεται σήμερα, και όπου ο Σαμ Άλτμαν είναι συνιδρυτής, αναπτύσσει το World Network, για να ταυτοποιεί τους χρήστες του Internet ως πραγματικούς ανθρώπους, ξεχωρίζοντάς τους από τα bots, χωρίς μάλιστα να αποκαλύπτει ποιοι είναι. Ειδικότερα, επαληθεύει ένα άτομο ως μοναδικό μέσω μιας εξελιγμένης κάμερας, της Orb, που χρησιμοποιεί τεχνολογία απεικόνισης της ίριδας. Μάλιστα, ο Αναστάσης έφτιαξε ο ίδιος ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της Orb και στο hardware και στο software, μπαίνοντας στην εταιρεία -που σήμερα απασχολεί 650 εργαζομένους- όταν είχε μόλις 20 άτομα.
Η εικόνα της ίριδας κωδικοποιείται και κρυπτογραφείται απευθείας στην Orb, ώστε να δημιουργούνται μοναδικοί, ανώνυμοι αριθμητικοί κωδικοί, διατηρώντας τα δεδομένα των χρηστών ασφαλή και επιτρέποντας στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης τη διάκριση μοναδικών ανθρώπων και bots. Το δίκτυο της εταιρείας μετρά 18 εκατομμύρια μοναδικούς αποδεδειγμένους χρήστες, ενώ άλλοι 40 εκατομμύρια περιμένουν να μπουν. «Φτιάχνουμε ουσιαστικά ένα διαβατήριο για όλο το Internet, έχοντας ως πρώτο πράγμα στο μυαλό μας το privacy» εξήγησε.
Το όνειρο του CERN και η συνεχής αναζήτηση
Ο Αναστάσης ήθελε πάντα να φύγει από το χωριό του. Το πρώτο βήμα γι’ αυτό ήταν να σπουδάσει. Βρισκόταν μεταξύ πληροφορικής και φυσικής και τελικά κατέληξε στην πρώτη. Μέσα του όμως υπήρχε ανέκαθεν ένα μεγάλο όνειρο, να εργαστεί για το CERN, οπότε το πρώτο πράγμα που προσπάθησε να κάνει, όταν έφτασε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές, ήταν να βρει τρόπο για να υλοποιήσει αυτό το όνειρο. Δίπλα στο Τμήμα Πληροφορικής όπου σπούδαζε βρισκόταν το Τμήμα Φυσικής και ένα απόγευμα χτύπησε την πόρτα μιας καθηγήτριας για την οποία ήξερε ότι είχε σχέσεις με το CERN και της ζήτησε βοήθεια.
«Δεν ξέρω τίποτα από φυσική, δεν ξέρω τίποτα από πληροφορική, αλλά θέλω πάρα πολύ να πάω εκεί» της είπε κι εκείνη, αν και θεώρησε ότι ήταν πολύ νωρίς για να επιχειρήσει κάτι τέτοιο, δεν τον απέτρεψε από το όνειρό του και τον κάλεσε στο εργαστήριό της με τους διδακτορικούς και μεταπτυχιακούς της φοιτητές -όπου έκαναν υπολογιστικά πειράματα (computational physics), και χρειάζονταν πληροφορικάριους-, ώστε να αρχίζει να μαθαίνει. Ο νεαρός φοιτητής κυριολεκτικά ξημεροβραδιαζόταν στο εργαστήριο και ένα εξάμηνο μετά η καθηγήτριά του τού έδωσε συστατική επιστολή για ένα internship (πρακτική άσκηση) στο CERN, όπου έγινε δεκτός επειδή δούλευε στο εργαστήριο σε μια πολύ συγκεκριμένη γλώσσα προγραμματισμού, τη Ruby. Κάπως έτσι, και χωρίς να το πολυκαταλάβει, έφυγε για την Ελβετία. Στο CERN κάθισε τρεις μήνες, έζησε μια συγκλονιστική εμπειρία και δεν ήθελε να φύγει. Άρχισε να αναζητά άλλες διεξόδους, με αποτέλεσμα να μείνει τελικά πέντε χρόνια στην Ελβετία, πηγαινοερχόμενος στη Θεσσαλονίκη για τις σπουδές του.
Η ιστορία του συνεχίστηκε στη Google, όπου εντόπισε κάποια θερινά internships στα οποία έκανε αιτήσεις, σε κάποια κόπηκε, αλλά σε δύο έγινε δεκτός. Ήταν μάλιστα από τους πρώτους commiters στο Kubernetes, όταν έγινε open source. «Τελείως τυχαία ήμουν στο κατάλληλο μέρος, την κατάλληλη στιγμή. Όμως συν Αθηνά και χείρα κίνει. Θέλεις τύχη, αλλά πρέπει κι εσύ να είσαι τολμηρός, να αρπάξεις τις ευκαιρίες» σημείωσε ο Αναστάσης. Στη συνέχεια προσπάθησε να μπει full time στη Google, έχοντας κάνει δύο επιτυχημένα internships σε ένα από τα μεγαλύτερα λογισμικά του πλανήτη, αλλά δεν τα κατάφερε. Κόπηκε λοιπόν στη συνέντευξη και από το να πέσει στην κατάθλιψη, επέλεξε να κάνει κάτι άλλο. Έφυγε στο Λονδίνο και στο Imperial College, που τον πήρε για το μεταπτυχιακό και στη συνέχεια το διδακτορικό του. «Ο πρώτος μου χρόνος στο Λονδίνο δεν ήταν στο Λονδίνο, ήταν σε ένα… σημείο του Λονδίνου, στο δωμάτιο μου, γιατί δεν νομίζω ότι βγήκα από εκεί μέσα, καθώς το μεταπτυχιακό ήταν πολύ εντατικό» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Παράλληλα με τις σπουδές του όμως συνέχισε τα internships (άλλα εφτά) στη Google, στη Microsoft, στο Facebook, πήγε στη Silicon Valley στο Box το 2015 και άκουσε πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες για το πώς γεννιούνται οι μεγάλες ιδέες. Γεμάτος εμπειρίες γύρισε στην Ευρώπη και έφτιαξε τη δική του εταιρεία, την Experoment, με στόχο τη δημιουργία αυτοματοποιημένων εργαστηρίων, η οποία, αν και έκλεισε σε δυόμισι χρόνια, του χάρισε μία από τις μεγαλύτερες εμπειρίες ζωής. Αυτή η εμπειρία ως founder ήταν που τον οδήγησε και στη δουλειά στην Tools for Humanity. «Πήρα τη σημερινή μου δουλειά όχι γιατί έχω διδακτορικό, όχι γιατί έχω γράψει κώδικα για τα μεγαλύτερα πρότζεκτ στον πλανήτη, όχι γιατί έχω γράψει papers. Ήταν σχεδόν αποκλειστικά γιατί είμαι ex founder» είπε.
Όλο αυτόν τον καιρό ο Αναστάσης Ανδρονίδης βρίσκεται μεταξύ Μονάχου και Σαν Φρανσίσκο -τις δύο πόλεις όπου έχει τις βάσεις της η Tools for Humanity- ενώ ετοιμάζεται να φτιάξει τις βαλίτσες του για τα καλά για τις ΗΠΑ. Σε όλη αυτή την πορεία όμως δεν έχει πάψει να ονειρεύεται να ξαναπροσπαθήσει να δημιουργήσει τη δική του startup στην Ευρώπη. «Είναι απαραίτητο να σκέφτεσαι μεγάλα πράγματα, αλλά δεν είναι μία ικανή συνθήκη. Όταν είσαι σε ένα νεκροταφείο, τι πάρτι μπορείς να κάνεις; Το περιβάλλον παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο. Η ομάδα είναι επίσης πολύ σημαντική. Το να βρεις τους κατάλληλους ανθρώπους γύρω σου. Δεν είναι αρκετό μόνο εμείς να κάνουμε μεγάλα όνειρα, πρέπει να κάνουν μεγάλα όνειρα και οι άνθρωποι γύρω μας, αλλά και αυτοί που επενδύουν σε μας» ήταν το μήνυμα που θέλησε να περάσει στο κοινό του Open Coffee.
ΠΗΓΉ Voria.gr, Μαρία Μαθιοπούλου
