του εκπαιδευτικού Γιάννη Πούλιου
Είμαι ο Άγγελος,( 12/5/2008-5/1/2026) τα Σαράντα μου έγιναν… είστε ελεύθεροι πια!
Πέρασαν ήδη 40 μέρες από τη δολοφονία μου…
Αντιλαμβάνομαι ότι η μικρή μου πόλη πρέπει να συνεχίσει…αισθάνομαι ότι έχει καθίσει ένα γκρίζο σύννεφο πάνω της… βιάζεται να το αποτινάξει…
Είμαι ο Άγγελος. Δεν έφυγα στ’ αλήθεια. Είμαι ακόμα εδώ. Στα δωμάτια του σπιτιού μας. Στον καναπέ που έβλεπα ποδόσφαιρο με τον μπαμπά και τον Δημήτρη. Στον καφέ που δεν πρόλαβα να ξαναπιώ με την αδερφή μου τη Μαρία. Στη φωνή των γιαγιάδων μου που μου έλεγαν να προσέχω. Στην αγκαλιά της μάνας μου, που τώρα είναι άδεια…. θα συνεχίσω να «μπλέκομαι στα φουστάνια της μητέρας μου… προτιμώντας να παίζω στον κλεισμένο διάδρομο»… «δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά από τα σπίτια τους»… και εγώ «θα συνεχίσω να μεγαλώνω μέσα στην καρδιά των γονιών μου και των αδερφών μου... μέχρι που ο πόνος κάτω από τα πλευρά τους δε θα είναι από τη στέρηση, αλλά από την αύξηση…».
Μαμά… μη σπας άλλο…. Ήσουν για μένα «χρυσό» πάπλωμα….
Αδερφή μου… κράτα με μέσα σου όπως ήμουν. Όχι όπως με βρήκες….
Γιαγιάδες μου… κρατήστε μου λίγο χώρο στις προσευχές σας.
Φίλοι μου… θυμηθείτε με όταν γελάτε, όχι μόνο όταν πονάτε. Ξέρω ότι έχετε ανάγκη να ζήσετε το τώρα, να γευτείτε τις χαρές του έρωτα, της φιλίας, τα ταξίδια, τις πλάκες, τα πάρτι και τις γιορτές… Σιγά σιγά το θρανίο μου στη γωνιά της τάξης θα επανέλθει στην κανονικότητα και θα σβηστεί κάθε ίχνος μου από πάνω του… θα με θυμίζει για λίγο καιρό ένα γκράφιτι στην άκρη της αυλής, που και αυτό το κατατρώει η υγρασία του τόπου μου… από την ημέρα που «έφυγα» δε σταμάτησε να βρέχει…
Ξέρω μόνο ότι εκείνο το βράδυ έγινα στόχος.
Ξέρω ότι χτυπήθηκα, ότι πόνεσα, ότι ήμουν μόνος ανάμεσα σε πολλούς.
Και ξέρω κάτι ακόμα… ότι γύρω μου υπήρχαν άνθρωποι…ενήλικες, περαστικοί, γονείς, θαμώνες. Μάτια που είδαν και αυτιά που άκουσαν, στόματα που σώπασαν.
Στη μικρή πλατεία που γράφτηκε ο επίλογος της δικής μου διαδρομής, η ζωή συνεχίζεται… τα αίματά μου πλύθηκαν βιαστικά και τίποτε δε θυμίζει ότι πάνω στα προσεκτικά πλυμένα πλακάκια, άφησα εκείνο το βράδυ όνειρα, ελπίδες, σχέδια και φόβους.. ένα μικρό παιδί, αθώο και ανυποψίαστο, έπαιζε σήμερα με το αδερφάκι του πάνω από το σημείο που έπεσα μετά τα πρώτα χτυπήματα…
Στο γειτονικό κατάστημα παιχνιδιών ο πόνος μου διαγράφηκε από παντού… από τις κάμερες, την τουαλέτα, τα τραπέζια.... οι Σερραίοι συνεχίζουν όπως και εκείνο το βράδυ να κυνηγούν το επόμενο τζακ ποτ… τίποτε δε θυμίζει ότι στο βάθος του καταστήματος εκείνη τη νύχτα έπλενα με απόγνωση τις πληγές μου και μαζί τον φόβο μου και τη μυρωδιά του θανάτου που ήδη αισθανόμουν επάνω μου…
Ούτε με τους φίλους μου θυμώνω, για όσα δεν έκαναν εκείνο το βράδυ… ξέρω πόσο δύσκολο είναι να σταθείς μπροστά σε μια αγέλη για να προστατέψεις τον κολλητό σου.. είμαι σίγουρος ότι αλλιώς θα ενεργούσαν αν περνούσε από το μυαλό τους τι θα ακολουθούσε…
Ούτε με τους συμπολίτες μου απορώ… θα συνεχίσουν να τρέχουν αλαφιασμένοι όλη την ημέρα από το σπίτι, στη δουλειά, στο σούπερ μάρκετ, στα φροντιστήρια των παιδιών και στις ταβέρνες των πεζόδρομων… η αρχική τους ενοχή γι’ αυτά που δεν έκαναν, γι’ αυτά που υποτίμησαν, γι’ αυτό που αγνόησαν, σιγά σιγά εξανεμίζεται… μετά τον δικό μου θάνατο έπρεπε να «καταναλώσουν» και άλλες τραγικές ειδήσεις… 5 μητέρες στη Βιολάντα… 7 φίλαθλοι στη Ρουμανία, ένας 27χρονος στη Νέα Πέραμο και πριν λίγες μέρες 15 πρόσφυγες στη Χίο… πόσα να αντέξουν;
Δε θυμώνω που με ξεχάσατε.. ξέρω πως είχατε ανάγκη να βάλετε άλλη μια «μάσκα» και να ξεχυθείτε στους δρόμους για τα Καρναβάλια… οι μυρωδιές του τσικνίσματος και οι ήχοι από τα γλέντια έφτασαν μέχρι τα νεκροταφεία… στις 12 η Τσικνοπέμπτη, στις 14 τα Σαράντα μου…
Δεν θέλω εκδίκηση.
Θέλω αλήθεια….Θέλω να μάθετε τι έγινε...Θέλω να μη μείνω ένας φάκελος σε κάποιο γραφείο….Θέλω να μη γίνω απλώς ένα όνομα σε τοίχο ή hashtag.
Και πάνω απ’ όλα, θέλω να μη χαθεί άλλο παιδί έτσι.
Δεν έχω όμως παράπονο… ενός λεπτού σιγή στο δημοτικό συμβούλιο και οι τοπικοί άρχοντες σηκώθηκαν όρθιοι για την αφεντιά μου…
Δεν έχω παράπονο.. σε πολλά σχολεία ευαίσθητοι δάσκαλοι έκοψαν κομμάτι και για εμένα στη βασιλόπιτα... και οργάνωσαν συζητήσεις για το γεγονός, παρά τα παράπονα «ευαίσθητων» μανούλων που διαμαρτυρήθηκαν την επόμενη μέρα ότι «τέτοιες συζητήσεις στενοχωρούν τα παιδιά μας, ας σταματήσουν!»…
Δεν έχω παράπονο…. το διαδίκτυο γέμισε σχόλια και αναρτήσεις για εμένα… έγινα κολλητέ hashtag!!…
Για ένα πράγμα θυμώνω… που με άφησαν με χρέη απλήρωτα… χρωστάω ένα φιλί… στη μάνα μου, που δεν τη φίλησα εκείνο το βράδυ φεύγοντας για τη Μητρόπολη, στον πατέρα μου, που δεν του είπα ποτέ πόσο καλός μπαμπάς ήταν… στα αδέρφια μου, που ήταν πάντα μια τρυφερή αγκαλιά για μένα… στα κορίτσια που θα ερωτευόμουν… στα φιλαράκια που θα γυρνούσαμε μαζί σε όλον τον κόσμο…
Έχετε γεμίσει τον τάφο μου με λουλούδια… κρουασάν σοκολάτας… κεριά και σημειώματα.. όπως καταλαβαίνετε, όλα αυτά δεν τα χρειάζομαι πια… αν θέλετε να κάνετε κάτι για μένα, αυτό είναι κάπου κάπου να με μνημονεύετε, να μην με ξεχάσετε όπως τον Άλκη, τον Γιακουμάκη και τον Άλεξ… αν θέλετε να κάνετε κάτι για μένα, να είστε καλοί με τους γονείς μου και τα αδέρφια μου… ξέρω ότι τους έδωσε μεγάλο πόνο ο θάνατός μου.. αν θέλετε να κάνετε κάτι για μένα, φροντίστε να φτιάξετε έναν καλύτερο κόσμο που δε θα σκοτώνει σε πολύβουες πλατείες τους νέους του…
Μη θυμώνετε μαζί μου… σας ακούω πάνω από τον τάφο μου… και εγώ τρόμαξα εκείνο το βράδυ από τη σκληρότητα των χτυπημάτων.. αν μπορούσα να σκεφτώ πιο ψύχραιμα.. θα τηλεφωνούσα στη μητέρα μου… θα της έλεγα να έρθει να με πάρει… θα έλεγα στους φίλους μου να κάτσουν μαζί μου… θα ομολογούσα σε κάποιον ότι δεν αισθάνομαι καλά, χρειάζομαι βοήθεια…
Μη με ξεχάσετε…. και μην αφήσετε το αίμα μου να γίνει σιωπή.
Μην αφήσετε την απουσία μου να γίνει συνήθεια. Κάντε κάτι, όχι μόνο για μένα, αλλά και για τους επόμενους. Γιατί δεν με σκότωσε μόνο ένα χέρι, με σκότωσε η σιωπή, η ανοχή, το «δε μπλέκω», το «δεν είναι δική μου δουλειά».
Γι’ αυτό δεν θέλω μνημόσυνα, Θέλω αλλαγή.
Γιατί αν δεν αλλάξει τίποτα, θα υπάρξει κι άλλος Άγγελος…Κι ύστερα άλλος.
Και τότε, θα είστε όλοι συνένοχοι.
(Αγαπημένη μου οικογένεια… μπήκα στο σπίτι μας το 2008 και για 17 χρόνια έκανα τόσο «θόρυβο»… τώρα έφυγα και άφησα το σπίτι τόσο σιωπηλό, που νομίζετε ότι δεν αντέχεται τόση ησυχία…
Μαμά, ξέρω ότι κοιτάς ακόμα την πόρτα. Μην το κάνεις. Είμαι ήδη μέσα σου.
Αδέρδια μου, κρατήστε μου θέση στον καναπέ, όταν γελάτε, γελάω κι εγώ λίγο.
Γιαγιάδες μου, μη μετράτε τις μέρες, μετράτε τις αγκαλιές που μου δώσατε.
Φίλοι μου, θυμηθείτε με όπως ήμουν όταν κάναμε πλάκες, όχι όπως έγινα στα δελτία.
Δεν πρόλαβα πολλά, δεν έζησα έρωτες, δεν έκανα ταξίδια, δεν έφτιαξα όνειρα μεγάλα. Αλλά σας είχα! Και αυτό ήταν αρκετό…
Μη με κλαίτε μόνο, να λέτε το όνομά μου, να το λέτε στα παιδιά σας, να τους λέτε πως κάποτε υπήρχε ένας Άγγελος που έφυγε άδικα…Γιατί όσο με θυμάστε, υπάρχω.
… πώς θα ήθελα να είναι ο θάνατός μου;… Θα ήθελα να «φύγω» με την αίσθηση που είχα τότε… ένα βράδυ πριν χρόνια… γυρίζοντας αργά από το χωριό… με πήρε ο ύπνος στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου… και όταν φτάσαμε στο σπίτι….ο μπαμπάς με πήρε τρυφερά αγκαλιά… μισοκοιμισμένος έγειρα στον ώμο του ως το σπίτι… το σπίτι ήταν ζεστό… ο μπαμπάς με έβαλε τρυφερά στο κρεβάτι…. η μαμά τράβηξε ένα σεντόνι πάνω μου και τα αδέρφια μου μου χάρισαν δυο τρυφερά φιλιά….. η πόρτα μισόκλειστη… λίγο φως…. και καθώς κοιμάμαι να ακούω αυτούς που με αγάπησαν να μιλούν ψιθυριστά για μένα…. έτσι θα ήθελα να «φύγω»…
…δεν έφυγα όπως θα ήθελα… το ξέρετε τώρα και εσείς…. όμως εκείνες τις τελευταίες στιγμές.. που το τελευταίο μου δάκρυ κυλούσε… πήρα μαζί μου την πολύτιμη «προίκα» της οικογένειάς μου…
Ονομάζομαι Άγγελος.
Και ήθελα απλώς να ζήσω.
(12/5/2008-5/1/2026)
[…όσοι με γνωρίζετε, ξέρετε ότι οι προσωπικές μου αναρτήσεις είναι ελάχιστες…μία πριν από χρόνια όταν κινδύνεψα να φύγω από τον covid, κάποιες για τον αγαπημένο μου γιο και τώρα για τον Άγγελο… ξέρετε, λοιπόν, ότι το κίνητρό μου δεν είναι τα like και οι ανακοινοποιήσεις, αλλά να τιμήσω τη μνήμη του Αγγελάκου και να ευαισθητοποιήσω όσους διαβάζουν αυτά που γράφω… Προφανώς καλά είναι και τα Like και οι ανακοινοποιήσεις, αλλά σας παρακαλώ μη μείνετε σε αυτά… σηκωθείτε, τηλεφωνήστε, ενοχλήστε, διατυπώστε με επιστολές και μηνύματα την παρότρυνσή σας γρήγορα να πάρουμε απαντήσεις, ενεργοποιήστε τις συλλογικότητες στις οποίες ανήκετε…. Παρακινήστε τα τοπικά ΜΜΕ και τους εξαιρετικούς δημοσιογράφους που εργάζονται σε αυτά να κρατήσουν «ζωντανή» την είδηση, αναρτήστε τις προσωπικές σας σκέψεις για τη δολοφονία του Άγγελου… αυτό είναι το μνημόσυνο που μπορούμε να κάνουμε για την ψυχή του…]
του εκπαιδευτικού Γιάννη Πούλιου
