Σύμφωνα με το έθιμο, το βράδυ του Σαββάτου παραμονή του Αι Γιάννη, για να ξορκίσουν το κακό ανάβουνε φωτιές σε κάθε γειτονιά, τις γνωστές «φωτιές του Αη Γιάννη» και μάλιστα οι γειτονιές συναγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιά απ’ όλες θα έχει την μεγαλύτερη και εντυπωσιακότερη φωτιά.

Μέσα στις φωτιές, οι ντόπιοι ρίχνουν παλιά σύνεργα της αγροτικής ζωής αλλά και τα Μαγιάτικα στεφάνια, που ήταν κρεμασμένα στις πόρτες των σπιτιών τους για 2 μήνες και στη συνέχεια πηδάνε πάνω απο τις φωτιές τρεις φορές, αριθμός συμβολικός και άμεσα συνδεδεμένος με την παράδοση και τη θρησκεία του ορθόδοξου ελληνισμού.

Όταν σβήσουν οι φωτιές, αρχίζει η προετοιμασία για τη γιορτή της επόμενης μέρας. Ακολουθώντας πάντα το έθιμο, μία κοπέλα που πρέπει απαραίτητα να έχει ζωντανούς και τους δύο γονείς της, θα πάει να πάρει το «αμίλητο νερό».

Στη συνέχεια, θα το φέρει κρυφά και δεν θα μιλήσει σε κανένα σε όλο το δρόμο που θα κάνει μέχρι να το αποθέσει στο ορισμένο σπίτι. Εκεί οι νέοι θα ρίξουν ο καθένας το «ριζικάρι» του (δαχτυλίδι, χάντρα, παραμάνα, σκουλαρίκι, κουμπί, κ.τ.λ.) και μετά θα σκεπάσουν το κανάτι με ένα κόκκινο μαντήλι και θα το αφήσουν εκτεθειμένο στο ύπαιθρο όλο το βράδυ κάτω από τα αστέρια, πιστεύοντας ότι έτσι θα αποκτήσει μαντικές ικανότητες και θα πει τα μελλούμενα.

Ανήμερα του Αγίου, το μεσημέρι, οι κοπέλες πηγαίνουν στο πηγάδι και τοποθετούν ένα καθρέφτη σε τέτοια θέση, ώστε να βλέπει το βυθό του πηγαδιού και προσπαθούν μέσα απο την αντανάκλαση του νερού στον καθρέφτη, να δουν το πρόσωπο εκείνου που θα παντρευτούν, ενω το βράδυ γεμίζουν το στόμα τους με το νερό απο το κανάτι και κυκλοφορούν στις γειτονιές και λέγεται πως το πρώτο όνομα που θα ακούσουν θα είναι αυτό του μέλλοντα συζύγου τους.